Hoewel bijna iedereen het al weet zal ik voor de zekerheid nog even uitleggen hoe het zit met de oorsprong van de zin 'Eekhoorntje op lange weg':
Simon Carmiggelt werd soms 's nachts wakker en had dan [volgens hem] een briljant idee voor een verhaaltje. Daar moet ik morgen iets mee doen! dacht hij dan enthousiast en ging weer verder met slapen, maar als hij 's ochtends wakker werd was hij de inval [natuurlijk] weer vergeten. Daarom zorgde hij er voor dat er in het vervolg altijd een blocnote en een pen op het nachtkastje klaarlagen voor het geval dat.
...

Ze liepen over de hei die in volle bloei stond en zoals altijd was hij bang om op de allerlaatste adder te trappen. De slang zou hem in doodsangst in de enkel bijten en hij zou ten dode gedoemd zijn want het was minstens een half uur lopen naar de auto en vandaar nog een hele tijd naar het ziekenhuis waar hij in het allergunstigste geval in de armen van een prettig ogende verpleegster de laatste adem uit zou blazen. Zo stelde hij het zich in ieder geval voor. Maar er gebeurde niets, die laatste adder was waarschijnlijk al lang uitgestorven of naar het buitenland geemigreerd. Waarom kon hij nu nooit eens gewoon genieten, zonder zich allerlei rampen voor te stellen? Was het soms niet mooi hier op de hei nu? De zon scheen, de temperatuur was aangenaam en zelfs de berken lieten zich van hun beste kant zien want hun vuilwitte stammen leken zilver op te lichten op de manier die de romantici graag zagen. Als kind had hij zich al verbonden gevoeld met de berken, maar waarom wist hij niet. Eenmaal volwassen had hij ontdekt dat dichters en aanverwante gevoelige naturen de berk al eeuwen vereerden en plotseling had hij ingezien waarom dat zo was. Het kwam niet alleen door hun afwijkende bleke kleur,maar ook en vooral door de vele wonden die zij in hun bast moesten verdragen. Soms waren de dingen erg eenvoudig. Hij liep zoals meestal een eindje achter de anderen, zijn ogen neerwaarts gericht op het pad van hard zand dat door de langdurige droogte overal barsten vertoonde. Hij voelde de zon op zijn rug en was zich bewust van zijn schaduw die voor hem uitging en de barsten van het pad vertoonde. Rondom gloeide de hei eindeloos paars en ver. Rood was de kleur van het gevoel, blauw die van het verstand. Als je rode en blauwe verf mengde kreeg je paars, een religieuze kleur. Er zat soms meer systeem in de dingen dan je op het eerste gezicht zou denken....

Iedere columnschrijver columnt zoals hij gebekt is. Maar 2 zwaluwen maken
nog geen lente. Enige kennis van spelling en grammatica strekt tot
aanbeveling, maar verder maakt het allemaal niet zo veel uit wat je doet. Zo
gebruik ik soms een moderne en dan weer een ouderwetse spelling, daar zit ik
helemaal niet mee. Verder ouwehoer ik meestal maar een eind weg en zie ik
wel waar ik uitkom of waar het schip strandt. Over het algemeen schrijf ik
over dingen die min of meer vanzelf in me opborrelen en dat kan van alles
...

(reclame) 

 
Schrijf een verslag over uw ervaringen op uw vakantieadres en win € 500,00!

klik hier

Vroeger hadden wij thuis op een een gegeven moment een vogelkooi met twee parkieten er in. Hoe dat precies zo gekomen was weet ik niet meer, hoewel me vaag iets bijstaat over de mogelijkheid parkieten tam te maken waardoor zij gezellige vriendjes konden worden die de sfeer in huis aanmerkelijk zouden verhogen. Wat er met onze parkieten, een groene en een gele, precies aan de hand was is nooit duidelijk geworden, maar wèl was evident dat zij zich niet wensten te conformeren aan de aan hun soort toegeschreven gedragspatronen.
...