Kind of Blue, opgenomen in 1959 wordt door velen beschouwd als de beste jazzplaat aller tijden. Deze plaat, waarvan de zorgvuldig door Davis uitgekozen muzikanten 3 van de te spelen stukken pas onder ogen kregen op de dag van opname (en dat dan ook nog in minimale vorm als harmonieuze frameworks) klinkt ‘echt’.
De eerste keer dat ik de plaat hoorde raakten de harmonieuze, melancholieke klanken me tot diep in mijn gehele wezen en dit is alleen maar erger geworden. De minimale ‘koude’ klanken uit de trompet van Davis tegenover de ‘warme’ klanken van Coltrane geven de plaat een dimensie mee die ongekend is, of zoals de drummer op de plaat, Jimmy Cobb, het uitdrukte “it must have been made in heaven”.
...
